Werk dat er gelikter uitziet dan ooit, maar wie heeft er eigenlijk nagedacht? We dreigen te belanden in de absurde situatie waarin leraren met AI opdrachten beoordelen die leerlingen met AI hebben gemaakt. Nieuw is het niet: ook vóór AI verwarden we een goed eindproduct met goed leren. AI maakt die vergissing alleen veel zichtbaarder en urgenter.
In deze sessie draai je de blik op digitale didactiek om. Niet: welke tool zal ik gebruiken? Maar: Hoe ontwerp ik onderwijs dat ervoor zorgt dat mijn leerlingen verwerken wat nodig is om te leren? Pas wanneer die verwerking helder is, kun je bepalen welke rol technologie mag spelen: ondersteunen, versterken, uitdagen of soms gewoon wegblijven.
Aan de hand van herkenbare klassituaties ontdek je vier hardnekkige illusies waardoor digitaal onderwijs leerzamer kan lijken dan het werkelijk is. Je bekijkt vertrouwde tools en ziet wat er gebeurt wanneer niet de tool, maar de verwerking het vertrekpunt wordt. Soms volstaat één kleine ingreep om het denken opnieuw bij de leerling te leggen.
Geen droge theorie, wel een scherpe ontwerplogica waarmee je morgen al betere keuzes maakt.
Na deze sessie kun je digitale werkvormen beoordelen vanuit de vraag waar de verwerking plaatsvindt, ook bij tools die je vandaag nog niet kent.
Je neemt drie dingen mee:
– een ontwerpvraag die onder elke les past: wat moeten mijn leerlingen hier verwerken om er echt iets van te leren?
– vier herkenbare illusies waardoor digitaal onderwijs leerzamer kan lijken dan het is
– een manier om bestaande opdrachten na te kijken: versterkt de technologie het denken van je leerling, ondersteunt ze het, of neemt ze er een noodzakelijk deel van over?
Je ziet ook dat betere digitale didactiek niet altijd nieuwe tools vraagt. Vaak volstaat een kleine ingreep in het ontwerp van je opdracht of in het gevraagde eindproduct om de verwerking opnieuw bij de leerling te leggen.
Je gaat niet naar huis met een kant-en-klare les, wel met een ontwerplogica die je meteen op je eigen lessen kunt toepassen, met AI en zonder.